DSÖ’nün tarifine nazaran sıhhat; bireylerin bir mahzurunun yahut bir hastalığının olmaması durumundan çok kişinin fizyolojik, ruhsal ve toplumsal olarak da yeterli bir durum içerisinde olmasıdır. Sağlıklı bir hayat sürebilmek ismine yapmamız gereken temel ihtiyaçlarımızdan biri ise tertipli ve kâfi biçimde yemek yemektir. Gelişimimizi kıymetli derecede etkilemesinin yanı sıra günlük yeteri kadar alınan besin gün içerisinde daha etkin ve üretici olmamızı sağlamaktadır. Sıhhatsiz, çok yahut az besin alımı ise insanların istikrarsız bir beslenme biçimlerinin oluşmasına ve sıhhatlerinin bozulmasına neden olmaktadır.

Duygusal yeme davranışı, bireylerin yaşadıkları olumsuz hislere karşılık oluşan yemek yeme durumu olarak tanımlanabilmektedir. Ekseriyetle öfke, ıstırap, tasa, endişe, yalnızlık vb. hislerin hissedilmesi sonucunda ortaya çıkmaktadır. Bireyler yaşanılan olumsuz hisler ile başa çıkamadıklarında yemek yeme davranışına yönelmekte ve böylelikle aksilikleri unutmaya çalışmaktadır.

Olağan açlık durumu ve duygusal yeme davranışı bulunan şahısların açlık durumu birbirinden farklıdır. Olağan olarak acıkan bir insan gücü ve kalorisi daha düşük meyve üzere besinlerle açlığını bastırabilmektedir. Duygusal açlık yaşayan bireyler ise daha yüksek güçlü ve kalorili hazır besin, fastfood usulü yiyecekleri tercih etmektedirler. Bu açlık beklenmedik bir biçimde başlamakta ve çoklukla ulaşılabilecek her türlü yiyecek açlık sırasında tüketilmektedir.

Duygusal açlıktan birinci olarak bulimia hastalığı ile birlikte bahsedilmiştir. Birinci başlarda bulimia hastası olan bireylerin fazla besin alımlarını destekleyici olarak görülsede, mevzu üzerine yapılan araştırmalar duygusal yemenin tıkınırcasına yeme bozukluğu ile bir alaka içinde olduğunu göstermektedir. Olumsuz his durumları tıkınırcasına yeme davranışını artırmaktadır. Olumsuz hislerle muadil bir artış gösteren gerilim bireylerin kendilerini denetim etmelerini zorlaştırmakta ve şahıslar yeme davranışlarını denetim edememektedirler. Yemek yemeyi bir savunma sistemi olarak kullanmaya başlamak, bireyleri aç olmadığı vakitlerde da yemek yemeye yönlendireceğinden ilerleyen süreçlerde hem ruhsal hem de fizyolojik olarak ziyana yol açmaktadır.

Duygusal yeme davranışı ekseriyetle obezitesi olan bireylerde, ülkü bir kiloda olmasına karşın diyet yapan bireylerde ve yeme bozukluğuna sahip bireylerde görülmektedir. Duygusal yeme yalnızca kilosu yüksek olan bireylerde değil, birebir vakitte ülkü kiloya sahip şahıslarda de görülebilmektedir. Bilhassa ergenlik ve çocukluk periyodundaki bireyler ve obezitesi olan bireyler duygusal yemenin risk kümesini oluşturmaktadırlar.

Duygusal yeme öğrenilmiş bir davranış olabileceği üzere günlük münasebetlerimizde ki sorunlardan yahut geçmiş duygusal tecrübelerimizden de kaynaklanabilmektedir.

Duygusal açlık yaşayan şahısların, bu davranışlarını değiştirebilmeleri için sıhhat alanında çalışan profesyonel bireylerden ve psikologlardan takviye almaları gerekmektedir. Tedavi müddeti boyunca bireylere nizamlı aralıklarla beslenme eğitimleri verilmelidir. Bu eğitimler anlatılacak olanların davranışa dökülmesinde faal rol oynamaktadır.