Annelik, tüm dünyada kutsal olduğu kabul edilen hem insanoğluna hem de hayvanlara has bir durumdur. Fakat anneliğin ne gerektirdiği ve sonları tam olarak belirli olmamakla birlikte tüm insanlık bunun üzerine tarih boyunca düşünmüşlerdir. ‘Yeterince düzgün anne miyim?’ bu soru aslında farklı formlarda etraf tarafından anneye sıkça yöneltilir. Bazen bayanın anneliği ‘sütün geliyor mu?’ bazen ‘bu çocuk hala konuşmuyor mu?’ bazen de ‘işe gidiyorsun lakin bu çocuğun annesinden uzak kalması onu makûs etkilemez mi?’ üzere sorularla sınanır. Aslında bu ve gibisi sorular anne ve babanın da aklını ebediyen kurcalar ve kendilerini yetersiz hissetmelerine yol açar. Sahi eksiksiz olmak varken gereğince güzel olmak eksiklik midir? Çoğunuz bilirsiniz bir işi eksiksiz yapmaya çalıştıkça ya detaylara boğulur o işi bitiremeyiz ya da dört dörtlük olmayacağını anladığımızda o işi yarım bırakırız. Aslında ebeveynlik de bu kadar olağan bir durumdur ne kadar eksiksiz olmaya çalışsak da detaylara boğulur ve her vakit bizim yapabileceğimizden çok daha âlâ seçenekler olduğunu fark edip ümitsizliğe düşeriz. Bu seçenekler bazen çocuğa en uygun, en kaliteli eşyaları almak, bazen en yeterli okullara göndermek bazen de her isteğine karşılık verebilecek durumda olmak olabilir. Bu durum her vakit maddi de olmak zorunda değildir; çocuğunuzun tüm gün sizinle oyun oynamak istemesi, sizden başka kalmak istememesine de tam manasıyla karşılık vermekte zahmet çekersiniz. Çocuk psikanalisti D.W.Winnicott’un da dediği üzere ‘sağlıklı bireyin ömrünün karakteristikleri olumlu özellikler kadar dehşetler, hislerin çatışması, kuşkular, hayal kırıklıklarıdır.’ Her ne kadar biricik çocuğumuzu dış dünyanın olumsuzluklarından koruyup mümkün olduğunca yeterliliklerle kucaklamak istesek de gerçek dünyada tüm bunlar iç içe geçmiştir ve çocuğumuzun da bu dünyaya eninde sonunda ahenk sağlaması gerekmektedir. Pekala bunun olumsuz tesirleri ne olacak dediğinizi duyar üzereyim.. işte tahminen de bunu tam olarak anlayabilmek bize ‘yeterince düzgün anne ve baba’ olma konusunda da yardımcı olur. Bayan, doğumdan itibaren birinci birkaç ay kendini bebeğine adar. Fakat annenin, küçük bebeğine tam vakitli annelik yapmasının yanı sıra bir iş hayatı, eşi ve başka çocuklarına ayırması gereken bir hayatı da vardır. Bu sebeplerden ötürü anne, vakitle eski tertibine geri dönmek ve bebeğine artık daha az vakit ayırmak durumundadır. Bu durum tahminen kulağa olumsuz üzere gelebilir lakin aslında bebeğin dış gerçekliğe ahenk sağlaması açısından gereklidir. Birinci aylarda çabucak beslenen bebek birkaç ay sonra annenin onu beslemesini beklerken zihninde annesini ve sütünü hayal ederek tatmin olmaya çalışır ve ağlama eşiği vakitle uzar. Bu tıpkı bizim kendimizi işlerden bunalmış hissettiğimizde gittiğimiz en hoş tatilimizi düşünüp bir müddetliğine rahatlamış hissetmemiz üzeredir. Tüm bu zihinsel meşguliyet ve dizaynlar bebeğin ileriki vakitlerde kendi başına/yalnız kalabilme kapasitesi geliştirmesi açısından çok değerlidir. Birebir biçimde zihninde kurduğu bu temsillerle bebeğin yaratıcı kapasitesi de gelişmeye başlar. Unutmayalım hiçbir buluş eksikliği hissedilmeden tasarlanmamıştır! İşte bu türlü sevgili anne ve babalar kusursuz olmaya çalışmak yerine gereğince uygun olabilmek tahminen de muhtaçlığımız olan.. Haftaya görüşmek üzere sevgiyle kalın