Bir annenin çocuğunu beslemekle ilgili en birinci tasası sanırım hamile olduğunu öğrendiği birinci anda başlar ve korkarım ki annenin son nefesine kadar devam eder. Hani etrafınızda görmüşsünüzdür; 80 yaşındaki teyze 60 yaşındaki oğlunun akşam yatağa aç mı tok mu girdiğini merak etmektedir.

Çocuklarımızın sağlıklı beslenmesi için çok ölçüde değil istikrarlı beslenmesi gerektiğini biliyoruz, hatta çok ölçülerle beslenince ortaya çıkan obezite ya da yeme bozuklukları kaçınmamız gereken sıhhat problemleri haline gelmiştir.

İşte tam da bu nedenle, çocuklarımızın fizikî olarak optimum düzeyde gelişmesini sağlayacak istikrarlı öğünleri memnunlukla yemelerini sağlamak, ya da öğünlerin onlar için kabusa dönüştürmemek ismine ne çeşit anne-baba tavırları geliştirebiliriz, bunlar hakkındaki teklifleri gözden geçirelim.

Beslenme saatleriniz tertipli olsun. Ailecek birebir masa etrafında toplanıp günün gelişmelerini konuştuğumuz, gülüşüp hal hatır sorduğumuz vakit dilimlerine dönüşsün yemek saatlerimiz. Çocukları bu ortamda kınayıp azarlamaktan, hislerini incitmekten kaçınalım, çok reaksiyonlar vermeyelim.

Kendimiz-pek hoşlanmadığımız bir yemek sofraya geldiğinde- abartılı reaksiyonlar (‘Brokoli mi, hiç sevmem!!!’ gibi) vermekten kaçınalım. Unutmayalım ki bizi daima kaydeden çocuğumuz bunu da kopyalayacaktır. Kendimizi biraz zorlayarak az ölçüde da olsa tüketirsek ondan da bu türlü bir davranış beklemeye hakkımız olabilir.

Tüketmesini istediğimiz besinden yemeyi reddettiğinde, öbür bir isteğine hudut koymayalım: ‘Bunu yemezsen o çok istediğin pikniğe gitmeyiz!’ Bu formda cezalandırmak uygun olmadığı üzere öteki bir yiyeceği ödül olarak göstermek de tıpkı formda uygun değildir: ‘Birazcık pırasa yersen sana patates kızartacağım’ gibi…

Her ne olursa olsun çocuğumuza yemesi konusunda yalvarmayalım ya da yemesi halinde rüşvet teklif etmeyelim.

Sofrada bir çeşitten kocaman bir lokma aldıysa, bunu fırsata çevirerek hoş bir övgü cümlesi sarf edelim.

Öğün başı çok az ölçüde tüketen bir çocuk için az ve sık bir beslenme tablosu oluşturulabilir.

Çocuklar fikirlerinin önemsendiğini hissetmek isterler. O yüzden seçenek sunarak kendi istediğini yediğini düşündürmek elimizde. ‘Ispanak mı yoksa pırasa mı yemek istersin?’

Çocuğunuzun çok az yediğini düşünüyorsanız yeme günlüğü tutun fakat bunu bir hafta boyunca yapın. Bazen bir günde çok az yemek yiyip sonraki günlerde telafi edebilir.

Çocuklarımıza 1-6 yaş ortası devirde olumlu yeme davranışları kazandırabilirsek, onlar hayatlarının ileriki devirlerinde kâfi ve istikrarlı beslenebilen erişkinlere dönüşebilirler.