◊ Ağır iş temposu olan bir aktörsünüz. Pandemiyle birlikte konutlara kapanmak zorunda kalınca bu durumla nasıl başa çıktınız?

– Yalnızca kabullenip hayatıma devam etmeye karar verdim. Okudum, fotoğraf yaptım, piyano çaldım. Yapacak uğraşlarım vardı. Yaklaşık 5-6 yıldır durmaksızın çalışıyorum. Ağır projeler yaptım. Hiçbir şey yapmamak hoştu…

◊ 83 yaşındasınız… Zihin ve vücut ortasındaki dengeyi sağlamak ve sıhhatinizi korumak için nelere dikkat ediyorsunuz?

– Spor yapıyorum. Bir spor salonum var. Koşu bandım var. Biraz tartı çalışıyorum. Epey güçlüyüm. Güçlü ve kaslı biri olarak doğdum. Gallerli geçmişim yüzünden sanırım hayli kaslıyım. Bu yüzden hâlâ idman yapıyorum ve elimden geldiğince esnek kalmaya çalışıyorum.

BU KADAR UZUN YAŞADIĞIM İÇİN MİNNETTARIM

◊ Haftada kaç gün spor yapıyorsunuz?

– Haftanın 5 günü spor yapıyorum. Yorucu değil natürel… Çok okuyorum ve meditasyon yapıyorum. Ne vakit üzerime karanlık ruh halleri gelse sevinçli kalmaya çalışıyorum. Pandemi mesela… Dünya daha evvel de krizlerden geçti. Dünyanın bu istikametini kabul etmemek ve bu bahiste duygusal konuşmak istemiyorum. Hayatımda başıma gelen ne varsa teşekkür ediyorum.

Bilhassa yaptığım işte. Sıkıntı bir bölümün içindeyim. Yıllar evvel Amerika’ya geldim ve burada mükemmel bir hayata sahip oldum. Sahip olduklarım için takdir ve şükran duyuyorum.

Bunları söylüyorum lakin bir aziz değilim. Bu baş yapısına yavaş yavaş ve garip bir halde geliyorsun. Bu ortada dünyada çok fazla acı ve ızdırap da var. Bu kadar uzun yaşadığım için minnettarım zira çok şey hatırlıyorum.

◊ Neleri mesela?

– İngiltere ve Galler’deki savaş sonrası yılları hatırlıyorum mesela… 2. Dünya Savaşı’ndan çabucak evvel doğdum ve savaşın son yıllarını hatırlıyorum. Şükürler olsun biz çok acı çekmedik. Beni devam ettiren ve etkin tutan şeyin bir bakış açım olduğunu düşünüyorum. Belgesel sinemalara bakıyorum. Bu bahiste biraz takıntılıyım. Savaş sonrası Avrupa’daki yıkımın, dehşetin, milyonlarca mevtin gösterildiği belgesel sinemaları izliyorum. Sonra bugünkü dünyamıza bakıyorum ve düşünüyorum. Evet bazen işler zorlaşıyor ve garip vakitlerden geçiyoruz fakat yeniden de insanoğlu hayatta kalıyor…

Barbaros Tapan, usta aktörle daha evvel yüz yüze röportaj yapmıştı.

ROLÜME HAZIRLANIRKEN YALNIZCA SENARYODAKİ SATIRLARI EZBERLİYORUM

◊ En son “The Father”da süper performans sergilediniz… Sizin üzere dev aktörün karakteri nasıl oluşturduğunu merak ediyorum…

– Yalnızca senaryodaki satırları ezberliyorum.

◊ Tüm karakterlerde izlediğiniz yol bu mu?

– Evet, hepsinde… Biraz sığ bir yanıt oldu sanırım fakat benim için üzerinde fazla durmanın, derinlere dalmanın ve ağır bir halde içine girmenin bir manası yok. Zira çok uzun vakittir bu işi yapıyorum. Çalışmaktan, meskenden çıkmaktan, farklı bir şeyler yapmaktan ve yenilikten keyif alıyorum….

İşimi Sir Laurence Olivier, John Gielgud, Peter O’Toole ve Katharine Hepburn üzere olağanüstü beşerlerle çalışarak öğrendim. Onların nasıl çalıştıklarını izledim. Amerikalı sinema yıldızlarını izlemeyi her vakit çok sevdim… “Casablanca”daki Humphrey Bogart mesela ne kadar zorlamasız, ne kadar doğal… Spencer Tracy, Bette Davis ve öbürleri… Bana nazaran bu isimler mükemmel sinema ve sahne oyuncularının esas örnekleri.

◊ 7 gün 24 saat karakteri yaşayan aktörler de var… Bu hususta ne düşünüyorsunuz?

– Meryl Streep, “The Bridges of Madison County” röportajında çok farklı bir şey söyledi. Gazeteci,  Meryl’e canlandırdığı rolün çok ağır konsantrasyon ve dikkat gerektirdiğini söyledi. Meryl, “Hayır, aşırılık muhtaçlığın olan son şey” dedi. Gevşemek zorundasın. Yapman gereken ödevini çalışmak, hazırlığını yapmak, rolünü ve diyaloğu öğrenmek…

Gençken çok güzel oyuncu olmak için zorlayabilirsiniz… Ben William Holden yahut Robert Mitchum üzere mükemmel adamların hayranıyım. Onlarda gördüğüm yalnızca rahat bırakmalarıydı. Gençler, bence çok derecede ciddiye almamaya çalışsınlar, inanın bu işleri daha kolay hale getiriyor. Rolün içinden geçsinler, diyalogların hakkını versinler ve sakin olsunlar…

Hayat sıkıntı, ben çok şanslıyım

◊ “The Father”da canlandırdığınız karakter demans hastalığıyla savaşıyor. Bu hastalıkla ilgili paylaşmak istedikleriniz var mı?

– Demansı yalnızca bir arkadaşımda yaşadım. Ailesini, damadı ve kızını nasıl etkilediğini gördüm. Çektikleri acıyı gördüm. Oturur kahvesini içerdi ve kim olduğunu bilmiyordu. Ne kadar garip bir dünya olduğunu düşündüm ve tahminen bir bakıma rahatlatıcıdır. Bilemiyorum… Tahminen de tabiatın kapanma hali budur. Ben çok okuyup fotoğraf yapıyorum ve piyano çalıyorum. Carnegie Hall’da çalmak istediğim için değil. Beynimi faal tuttuğu için… Ve hafızamı devam ettirebilmek için bir şeyler ezberliyorum. Aslında geriye dönüp hayatıma bakıyorum ve her şey güya senaryosu benim için öteki biri tarafından yazılmış bir illüzyon üzere duruyor. Hayat güç, ben çok şanslıyım. Beşerler ölüyor. 83 yaşındayım ve geriye dönüp baktığımda buraya nasıl geldiğimi düşünüyorum. Çok yıl nasıl hayatta kaldım. Güya diğer birinin hayatının uzun bir öyküsü üzere hissediyorum.

◊ Tertipli misiniz? Etrafınızdaki ayrıntılara ne kadar dikkat edersiniz?

– Bu soruyu karıma sormalısın. Tertibi severim zira zati dağıtan da benim… Mesela kitapları üst üste yığarım ve sonra hepsi üzerime düşer. Kendime karnaval diyorum, karnaval insanı üzereyim. Çekimler genelde Paris yahut Roma üzere yerlerde. İş bitince öteki bir işe geçiyorum bana nazaran bu karnavalda olmak üzere. Doğaçlama yaşıyorum, plan yapmıyorum…

Fotoğraf yap, keyifli öl

◊ Yetenekli bir ressam olduğunuzu biliyoruz ve pandemi sırasında fotoğraf yaptığınızı söylediniz. Pandemi sırasında üslubunuz değişti mi?

– Pandemide hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmadım. Eğitimli bir ressam değilim. Akademik bir geçmişim yok ve bu yüzden doğaçlama yapıyorum. Stüdyoya giriyor, tuval koyuyorum ve başlıyorum. Ne yapacağımı planlamıyorum. Yalnızca boyayı sürüyorum. Rastgele bir hedef için fotoğraf yapmıyorum. “Resim yap ve keyifli öl” diyen müellif Henry Miller’ın tavsiyesini dinliyorum. Fakat tablolarım satılıyor. Vegas’ta ve Hawaii’de sergilerim var. Beşerler fotoğraflarımı satın alıyor. Ben ise renkleri seviyorum. Kolombiya renklerini kullanarak Latin tablolar yapmayı deniyorum. Rastgele bir formum yok. Rastgele bir biçimim yok.

◊ Sizi piyano çalarken izlediğim görüntülerde kediniz daima kucağınızda. Bunun özel bir nedeni var mı?

– Evet, zira hayvanseverim. Kedileri ve köpekleri kurtarıyoruz. Yakın vakitte bir adedini kurtardık, ağır yaralıydı. Artık durumu düzgün. Hayvanları seviyorum zira bize çok şey öğretiyorlar. Tüm hayvanlara büyük hürmet duyuyorum ve onların üstün zekasını küçümsemiyorum.