Sakin, kibar, meslek odaklı bir adam. Vaktinde para kazanmak için Tarkan’ın korumalığını da yapmış, berber çıraklığı da… Daima çalışmış. “Okul bittiğinde kimse bize kucağını açmadı” diye anlatıyor o periyodu. Berkay Ateş’le geçmişten bugüne, başlıyoruz sohbete… Bahis rol aldığı diziye, hasebiyle da itimat sorununa gelince “Benim de içinde birçok güvensizliği barındıran yaşanmışlıklarım var,
her manada, lakin natürel ki hâlâ insanlara güveniyorum. İçimde uğraşlı bir umut barındırıyorum” diyor.

Bu dönem ‘Sadakatsiz’ takımına dahil oldun. Sadakat sözü sana ne söz ediyor?

Beraberce, ferah bir yürekle yola çıkabilme ihtimalini söz ediyor. Bunu yalnızca duygusal alakalar manasında söylemiyorum. Bir arkadaşımın şiirinde dediği üzere; hüzne ve sevince tıpkı dürüstlükle yaklaşabilmek değerli. Bu olmadığında benim için kopukluk var demektir.

Bu dizide sadakatsizliğin neredeyse her türlü versiyonunu görüyoruz. Aile içinde, dostluklarda, ilgilerde… Sen sadık mısındır?

Bu soruya herkes “Evet, sadığım” demek ister. Lakin geçmiş, bugün ve gelecek ortasında her şey vakitle değişiyor. Artık için karşılık verecek olursam, evet, bugünkü Berkay her bağına, her hissine, kanısına sadık. 

Dizide ihanet sonrası devreye intikam duygusu giriyor. Bu türlü bir şey yaşasan senin tepkin ne olurdu?

Benim intikam hissim yok. Lakin adalete inancım büyük. Hem kendi hayatımda hem yaşadığım toplumda, adaletin tecelli etmesini talep eden biriyim. Adaletin olmadığı yerde sadakatin, inancın, mutluluğun, hüznün saf bir halde yer alabileceğini düşünmüyorum. Bence bütün hisler adil olan tertibin üzerine inşa edilmiş. O yüzden her şeyin adil biçimde yaşanmasını talep ediyorum.

Güzellerin daima ezildiği, sadık olanların da sadakatsizliğe uğradığı düşünülür. Sence?

Dürüstlerin palavraya maruz kaldığı, güzellerin ezildiği üzere alışılagelmiş niyetler var. Bence sadakatsiz biri de sadakatsizliğe uğrayabilir. Bu herkesin başına gelebilir. Zira yaşadığımız devirde her şey çok süratli, olağan, fütursuz ve legal…

Herkesin birbirine palavra söylediği bu kıssayı çekerken inanç sıkıntısını sorguladın mı?

BEN İNSANLARA HÂLÂ GÜVENİYORUM.

Hâlâ derken…

Benim de içinde birçok güvensizliği barındıran yaşanmışlıklarım var, her manada, ancak alışılmış ki hâlâ insanlara güveniyorum. İçimde çabalı bir umut barındırıyorum.

Çok kazık yedin mi?

Yani herkes üzere… Buna karşın insanlara güvenmeye, insanları sevmeye ve yaşamaya devam ediyorum. Bu kavramları hayatımdan çıkarırsam elimde yalnızca kaygı kalır. O denli bir durumda nasıl yaşarım ki! Sevmekten, güvenmekten, inanmaktan korkarak…

KİMİ VEFATLAR DIŞINDA HİÇBİR ŞEYİ SİLMEK İSTEMEZDİM

Canlandırdığın Aras karakteri hafızasını kaybetmiş bir adam. Geçmişi olmayan bir adamı canlandırmak sıkıntı mu?

Benim için de çok enteresan zira ortada geçmişi üzerinden çalışılacak bir karakter yok. Güya bu türlü biri yok üzere. O sebeple karakteri süreç içinde, yolda, hafızası yerine geldikçe izleyiciyle bir arada öğreniyoruz.

Boş bir sayfa üzere… Nasıl çalıştın?

Oynadığım karakter üzere bir kaza sırasında hafızasını kaybetmiş biriyle görüşme yaptım. Çok enteresandı. Çok yeni, çok heyecanlandırıcı lakin birebir vakitte korkutucu, diğer bir tecrübe.

Sen geçmişini silmek ister miydin?

Geriye dönüp baktığımda keşke bunlar olmasaydı diyeceğim bir sürü şey var. Fakat tekrar de kimi vefatlar dışında hiçbir şeyi silmek istemezdim.

‘Sadakatsiz’ ikinci döneminde. Oturmuş bir takıma dahil olmak seni zorladı mı?

Gruplara çabuk alışan biriyim. Cansu’yla (Dere) ve Caner’le (Cindoruk) daha evvel diğer dizilerde çalışmıştım. Direktörümüz Neslihan Yeşilyurt da çok hürmet duyduğum biri. Onun setinde olmak benim için inançlı alan. Bu yüzden sıkıntı olmadı.

Cansu Dere, Caner Cindoruk ve Berkay Ateş üzere isimlerin rol aldığı ‘Sadakatsiz’ çarşamba 20.00’de Kanal D’de.

ATAERKİL BİR TOPLUMDA ANAERKİL BÜYÜDÜM

Öykün nerede başlıyor?

İstanbul’da. Burada doğdum, büyüdüm.

Nasıl bir aileydi sizinki?

Babam Ardahanlı, annem Malatyalı. Kusursuz bir ablam ve annem var, hayattaki en büyük şanslarım. Yıllarca top oynadım, kalecilik yaptım. Babam emlakçıydı, annem emekçi emeklisi.

Fakat 12 yaşındayken baban hayatını kaybediyor…

Evet. 1999’da bir rahatsızlık sebebiyle vefat etti.

Bu kayıp ve o yaşta ‘evin erkeği’ olmak hayatını nasıl etkiledi?

Zordu, ergendim. Ancak meskende anne ve ablamla kurduğumuz yapıda konutun erkeği, reisi, ekmek getireni sıfatlarını hiç kabul etmedim. Onlar da o denli… Ataerkil bir toplumda anaerkil büyüdüm. Alışılmış güç vakitlerdi ancak bir yandan da anne ve ablayla yaşamak bir sürü yarar sağladı. Her şeyi üç arkadaş üzere aştık. Ve hayata devam ettik.

Oyunculuk nereden çıktı?

2005 yılında Mimar Sinan’da istatistik kısmına başladım. O yıllarda tiyatro kulübüne de girdim. Çok sevdim. Hatta Slovenya’da kısa periyot tiyatro eğitimi kazandım. Ve “Ben bunu yapmak istiyorum” dedim.

Okul ne oldu? Ailen ne dedi?

Onlar da tiyatroyu ne kadar sevdiğimi gördüler. Oyunlar için gecemi gündüzümü veriyordum. Kendime “Mimar Sinan’ın konservatuvarını kazanırsam tiyatrocu olacağım” diye bir çıta koydum ve kazandım. Üç sene okuduktan sonra istatistik kısmını bıraktım. Artık dönüp baktığımda öbür fakültede öğrendiğim analitik fikir yapısının hem oyunculukta hem de tiyatro yazarlığında bana yarar sağladığını görüyorum. Akabinde da dört yıl konservatuvarda okudum.

Bu ortada Tarkan’ın korumalığını bile yapmışsın…

Evet, istatistik okurken para kazanmak için korumalık, yer göstericilik yaptım, bunu daha evvel çok söyledim aslında. Çocukken berber çıraklığı da yaptım, su da sattım. Ben su satarken ablam da sandviç satardı. Daima çalıştım, bu türlü yetiştirildim.

Hiçbir şey altın tepsi üzerinde önüne sunulmadı yani…

Mimar Sinan’da çok uygun hocalardan eğitim aldık. Şanslıydık fakat okul bittiğinde kimse bize kucağını açmadı. 20’li yaşların daha başındaydık ve arkadaşlarımla birlikte kendi öykülerimizi anlatmalıyız diyerek bir tiyatro kurmaya karar verdik: Tiyatro D22. Koskoca bir yer tiyatro salonuna dönüştürüldü. Sabahları ‘Bent’ oyununun provaları vardı, akşamlarıysa tadilata devam ediyorduk.

ARTIK HERKES OYUNCU

Bir yanda tiyatro, öteki yanda ‘Abluka’ üzere sana Altın Koza kazandıran bağımsız sinemaların var. Televizyon para kazanma aracın mı?

Hayır, hepsinden çok zevk alıyorum. Ben insanı, kendimi ve çalışacağım rolleri merak ediyorum. Bu hayattan götüreceğim şey ne yazdığım oyunlar ne de aldığım mükafatlar… Bu hayattan insan götüreceğim. Bir gün gözümü kapattığımda; bir sürü insanı anlamış, sevmiş, bir sürü beşerle tartışmış, onları yaşamış biri olmak istiyorum. Bu mesleğin en hoş yanı da bu. Her vakit daha derinimi kazıyor, merak ettiriyor. İnsanı sevdiriyor, nefret ettiriyor.

‘Alev Alev’ ve ‘Sadakatsiz’le jönlüğe geçtin. Sence jön mü yoksa karakter oyuncusu musun?

Bilmiyorum, jön kime deniyor? Karakter oyuncusu ya da jönün benim için bir farkı yok.

Mesleğinde nasıl bir var olma çabası yaşanıyor?

Kadir Has Üniversitesi’nde son sınıflara ders veriyorum. Çok yetenekli beşerler var lakin çoğunluğu kendisine mesleksel manada yer bulamıyor. Zira artık herkes oyuncu.

Nasıl yani?

Vaktinde topçu, popçu olmak istenirdi, artık bu durum oyunculuk için geçerli.

FİZİKÎ HOŞLUK EKRANDA ARTIK O KADAR DA ÇALIŞMIYOR

Oyunculuğun fiziğe indirgenmesine ne diyorsun?

Bence fizikî hoşluk ekranda artık o kadar da çalışmıyor.

Neden?

Seyircinin o denli bir gerçeklik dünyası var ki artık… Sabah, gündüz jenerasyonunda çok büyük bir gerçek var. Akabinde haberleri izliyorlar. Bir de telefonlarımız var. İçinde inanılmaz büyük hakikat barındırıyor. Gerçeğe bu kadar süratli ulaşılabiliyorken gerçeğin ikamesini yalnızca kasla ya da güzellikle gösterdiğin vakit inandırıcılığı olmuyor. Öykülerin nereye gideceğini izleyici artık iddia ediyor. Bu yüzden baktığımızda “Gerçek öyküden uyarlama”, “Gerçek öyküden alınmıştır” ibarelerini görüyoruz.

Tanınıyor olmak neleri değiştirdi?

Sokakta reaksiyonlar fazlalaştı. Ancak hayatımda değişen bir şey olmadı. Sevdiğim insanlarlayım.

Bayanların ilgisi?

Bayan ilgisi de erkek ilgisi de arttı. Aslında izleyici ilgisi arttı. Beşerlerle sokakta buluşabilmek, konuşabilmek hoş.

Kendini beğenir misin?

Bilmiyorum.