İşte Ekin Türkmen’in toplumsal medya hesabından paylaştığı ileti:

“Evimizin direği”

İnsanın babasının vefatı o denli “zamanla alışacaksın” teselli cümlesindeki üzere alışılacak cinsten bir acı değilmiş. Hatta acı değilmiş! Derin bir ağrı! Kemiğinin kırılması üzere, iyileşse de bir ömür soğukta sızlayan. Bileğinin burkulması üzere, vakitle tekrarlayan yürüdükçe ağrıyan, kendini daima hatırlatan bir ağrı. Vücudundan bir parçanı kaybetmiş üzere eksikliğini hissettiğin, orta sıra unutup tekrar tekrar hatırladığın, bir “ah” bir “keşke”. “Baba ölümü” empatisi kurulamayan bir hismiş. Kayıpları olan arkadaşlarımı hiç anlayamamışım acısının yanına bile yaklaşamamışım. Anlasam da bir damla yardımım olmazmış ya o da farklı. Arayan ve açamadığın tüm arkadaşlarım inanın konuşmak sıkıntı oluyor tekrar yaşıyorum o anı. Dayanağınız için teşekkür ediyorum. Daha yeterliyim ne demek bilmiyorum fakat daha yeterliyim daha bağlantı kurabiliyorum. İnsan bir kayıp yaşadığında gündelik mecburi işlerinin yükünü alacak arkadaşlar arıyor, bir de seninle yas tutan bir kaç dost. Acımı paylaşan iletinizin üstüne eğlendiğiniz fotonuz koymanız acıtıyor insanı. Dünyaya düşman oluyorsun aslında. 3 gün sıkıntı değil aslında 3 gün kâfi aslında. Ha bir de en kıymetlisi o denli bir bakış açısı kazanıyorsun ki insanın içini görüyorsun ve o denli bir kendine dönüyorsun ki kendinle tanışıyorsun. Ve son olarak vakit kısa, vakit süratli, vakit az ,sevmek lazım yalnızca sevmek!