Kongrede şuurlu olmayan teknoloji kullanımının çocuk ve gençlere ziyanları, çevrimiçi oyun ve kumar oynama bozuklukları, COVID-19’un teknoloji bağımlılığına tesirleri, siber zorbalık, çok telefon ve toplumsal medya kullanımı üzere pek çok şimdiki bahis ele alınacak. Yeşilay Genel Lideri Prof. Dr. Mücahit Öztürk yaptığı açılış konuşmasında şunları söyledi: 

“TEKNOLOJİ SAYESİNDE BİRARADAYIZ
Nerede bakarsanız bakın çağdaş çağın bize yaşattığı bir bağımlılık çeşidinden bahsediyoruz. Bilimsel olarak bağımlılığın tanımlanması için birtakım kriterler var. Biz 10 yıl evvel bu süreci fark eden, işlerin berbata gideceğini, bir grup badireler oluşacağını fark eden ve bu alanda çalışan bir sivil toplum kuruluşu olarak bugün 5’incisini düzenlediğimiz bir aktiflikle birlikteyiz. Natürel ki pandemi koşulları nedeniyle yüz yüze olamadık ancak teknolojinin âlâ taraflarından yararlanarak şu anda birlikteyiz. Ben bugünkü açılış konuşmasında yalnızca Türkiye Yeşilay Cemiyeti Lideri sıfatıyla değil birebir vakitte alandan birisi olarak, bu alanda klinik deneyimi olan ve ailelerle, çocuklarla gençlerle çalışan birisi olarak da bir şeyler söyleyeceğim. Bağımlılık bilimsel manada tanımlandığında uzak durulması gereken bir obje ya da durumdur.  Dünya Sıhhat Örgütü ve psikoloji otoritelerinin kabul ettiği 5 bağımlılık çeşidi var; tütün bağımlılığı, alkol bağımlılığı, husus bağımlılığı, kumar bağımlılığı ve son olarak bugün ve yarın tartışılacak olan teknoloji bağımlılığı. Geniş bir yelpazede insanların ekrana bağlandıkları ve ekransız yapamadıkları bir bağımlılık cinsiyle karşı karşıyayız. Başka 4 alanda ‘Asla yaklaşmayın’ demek mümkün. İş, teknolojiye geldiği vakit burada duruyoruz. Neden? Dünyadaki kimsenin bağlantı teknolojilerine itirazı yok, sorun da burada çıkıyor. Şu anda da bağlantı teknolojileri sayesinde bir ortadayız.

HERKES RİSK ALTINDA
Hepimiz haber almak istiyoruz, araştırmak istiyoruz, eğlenmek istiyoruz… Bunlara itirazımız yok. Teknoloji kullanımı bir yere kadar çok olağan. Teknolojiyi sonuna kadar farklı gayelerle da kullanacağız sorun burada teknolojinin esiri olmamak. Özetle ben bağımlığı şöyle tanımlıyorum; o olmadan yapamamak, o olmadan ömrün anlamsız olması. Bilhassa son periyotlarda var olan süreçte çocukların, gençlerin ve yetişkinlerin maruziyetinin artmasıyla yüz yüze kalınabilecek dertleri tekrar gündeme getirmek istiyoruz. ‘Online oyun’ diye bir kavram var bunun oluşturduğu ıstıraplar neler? Burada masanın başında saatlerce duran, yemek yemeyen, yemeği masasına isteyen, oyundan ayrılamayan, gözleri kızarmış, bu ortada sorumluluklarını yapmayan bir kümeyle ne yapacağız? Online oyunlarla kumar ortasında bir alaka var, bunu ne yapacağız? Pandemi sürecinin tesiri ne oldu? Bir de irtibat araçlarının bilhassa toplumsal medyanın kullanımının oluşturduğu dertleri konuşacağız. Bana nazaran 2 yaşından 82 yaşına kadar herkes risk altında. Çocuğun ayaklanıp da etrafa ilgi duyduğu birinci andan itibaren elinde bir ekran görüyoruz. Buradan başlayan bir sorun, yaşlılıkta da devam ediyor. ‘Riskli küme kimdir?’ derseniz de karşılık çocuklar ve genç yetişkinler olur. Bağımlılık bir hastalık ve hastalığın bir götürüsü vardır. Bir çocuk ve ergen için düşünecek olursak; sorumluluklarını yerine getirmemesi, akademik hayatını boşlaması, toplumsal alakadan kaçması demek. Eğitimcisinden araştırmacısına herkesin şuurlu olması gerek, teknoloji bağımlılığının telafisi mümkün olmayabilir.”