Ergenlik devri ebeveynleri en çok zorlayan devirlerden biridir. Artık o, ne çocuktur ne de yetişkin..

Artık çocuğumuzu tanımakta zorlanırız. Çok alınganlaşır, odalarına kapanırlar; özgür olmak istediklerini haykırır, kapılarını kilitlerler; gitgide özerklik kazanırlar fakat organize olma konusunda pek maharetli değillerdir; bir bahis hakkında çok bilgece akıl yürütürler, lakin öteki bir bahiste sorumsuz ve tutarsız davranırlar.

Anne baba bakımına muhtaç oldukları periyot sona ermiştir. Artık kendimizi onları koruyup kollamaya, parka götürmeye adadığımız yıllar geride kalmıştır. Geçmişte epey ilgi görürken artık göz arkası edilmek beşere sıkıntı gelir.

Bize olan bağımlılık devri son bulsa da, egenler onlar için oluşturduğumuz güvenlik ağına muhtaçlık duyarlar. Biz fizikî ve manevi olarak yanlarında bulunmazsak paniğe kapılırlar. Bu gereksinimlerini bize göstermek istemezler. Hatta öncelikli olan arkadaşlarıdır. Lakin; çocuklarımızın bizi bu halde reddedişini ferdî algılamamamız gerekir; değerli olan aramızdaki ilgidir.

Aile içerisinde ortaklaşa oynanan oyun turnuvaları, aile sofralarında düzenlenen ve aile bireylerinin baş dağıtmasını sağlayan yaratıcılığa dayalı yarışlar, birlikte yapılan sportif faaliyetler üzere tertipli gerçekleştirilen aile içi etkinlikler ister ergenlik ister yetişkinlik devrinde olsun çocuğumuzla kurduğumuz bağı güçlendirmemizi sağlar.

Programımızı çocuklarımızın hepsiyle başka farklı, baş başa vakit geçirebileceğimiz biçimde ayarlamaya çalışmalıyız. Üstelik yalnızca fizikî olarak değil, her manasıyla yanlarında olarak hem sevgimizi gösterebilir hem de onların bize duyduğu sevgiyi hissedebiliriz.

Ergenlik devrindeki çocuğumuzun kendi kimliğini bulmaya çalışırken estirdiği fırtınalara göğüs germenin ve bu devri en az hasarla atlatabilmenin tahminen de tek anahtarı sevgidir. Sevgimizi göstermenin de en hoş yolu karşılarında durmak yerine yanlarında olduğumuzu hissettirmektir

Sevmek için rastgele bir şey yapmaya muhtaçlığımız yok; yalnızca yanlarında olmamız yeter!