Birtakım insanlara bakarsınız, diğerleriyle bağlantılarında samimi ve rahattır. Kimileri ise hayli uzaklıklı davranırlar ve yakın münasebetlerden çekinirler; biri samimiyet kurmak isterse, ya bağlantılarını bitirmeyi tercih ederler ya da ortaya büyük aralar koyarak yönetim ederler. Bu tıp bireyler, en çok da hudutlarının aşılmasından ve sonrasında mağdur durumda olmaktan çekindikleri için bu türlü davranırlar. Pekala, kendi ilgilerimizde bizler nasıl bir tavır içerisindeyiz; bir öbür deyişle, bağlarımız inançlı bağlanma üzerine mi?

Bir çocuğun birinci bakım verenle yahut anne ile kurduğu ilgiyle ortalarında oluşan bağın formuna nazaran, çeşitli bağlanma tarzları oluşur. Birinci bağlanmanın oluşmasıyla çocuk, gelecekteki davranışlarını ve kanılarını etkileyecek olan duygusal yatırımlarda bulunur. Karşılaştığı yeni insanlara karşı da, küçükken annesiyle kurduğu münasebeti nasıl ise ona nazaran bağlanma biçimi geliştirir.

Bir insan hayatında birinci olarak anne-babasıyla yahut onların yerine geçebilecek bakım verenlerle bağ kurar. Dünyanın nasıl bir yer olduğunu ve diğerlerine nasıl davranması gerektiğini birinci onlarla öğrenir. Şayet anne çocuğuna dünyanın tehlikeli bir yer olduğunu, bu yüzden de güvenilmez olduğunu hissettirirse, çocuk bağlarında olması gerekenden daha fazla temkinli, telaşlı yahut kaçınmacı davranarak inançsız bir bağlanma oluşturacaktır. Zira çocuk, anneye gereksinim duyduğunda yanında bulamamış ve beklediği ilgiyi ve sevgiyi gereğince görememiştir. Bu yüzden de bu eksikliği, ya diğerlerini kaybetme kaygısıyla çok fazla bağlanarak (kaygılı bağlanma) ya da diğerlerinden görebileceği ziyanı minimuma indirebilmek ismine uzak durmayı (kaçınmacı bağlanma) tercih ederek gidermeye çalışacaktır.

Öteki yandan, gerektiğinde annesini yanında gören, onun sevgisini ve şefkatini gereğince hissedebilen bir çocuk, yetişkinliğinde ise diğerleriyle bağlantılarında ölçülü olmayı tercih eder. Hem sonlarını koruyabilen, hem terk etme korkusu yaşamadan inanç duyduğu, kendinden emin bir formda sağlıklı bağlantılar kurar. İşte bu noktada kişi inançlı bir bağlanma içerisindedir. Diğerleriyle çarçabuk empati kurabilir; bir problemle karşılaştığında çabucak agresif olmak yerine, tahliller üretmeye çalışır. Yeri geldiğinde sıcak ve muhabbetli yakınlıklar kurabilir. Fakat bir bağ, itimat içerisinde değil ise ve kişi tasalarından ötürü bağlarındaki dengeyi tam olarak sağlamakta zahmet çekiyor ise, dünyayı ve etrafını nasıl algıladığını etkileyen o birinci münasebetine yönelik ipuçları toplayabilir. Böylelikle kazandığı farkındalık sayesinde, bağlarına daha yanlışsız istikamet verebilir.